Printable versionWWOOFen
2011-10-24

Click to enlarge
Voor iedereen die niet weet wat “WWOOF” betekent (en nee, het is geen hondengeblaf ;-)) : Willing Working On Organic Farm; of te wel, 4-6 uur werken op een dag in ruil voor eten en onderdak. Zo, dat is een mondvol.

Voordat we met het WWOOFen zijn begonnen, hebben we ons nog eerst nog een dag op een catamaran vermaakt. Met de greyhound zijn we naar Airlie Beach afgereisd waar we vroeg in de ochtend, 2.45, arriveerden. De paar uur dat ons restte, hebben we slapend op het strand doorgebracht tegenover het hostel. Om 7.00 hebben we ingecheckt en om half 8 werden we door een shuttle bus opgepikt en naar de haven gebracht. Om 8.00 zaten we aan boord van een catamaran met ongeveer 60 man. Heerlijk de hele dag, tot 17.45, langs de Whitsunday Islands gevaren, gesnorkeld, op Whitehaven beach geweest, bbq lunch gehad en morning en afternoon tea met allemaal lekkere dingen en bovendien de hele dag free drinks, zelfs wijn en bier :-)! Je begrijpt dat dit prima vertoeven was met een beetje wind en een zonnetje....

De afgelopen week (16 t/m 22/10) hebben wij op een boederij in de Outback gewerkt en geleefd. Zaterdag 15 oktober begon voor ons eigenlijk al het avontuur in Townsville. We gingen namelijk liften naar Charters Towers, 137 km verderop. Dat is nog wel een afstandje, zeker als je nog nooit (Anneke) gelift hebt....Allereerst zijn we de stad uitgelopen. Dat was al 9 km. Gelukkig kregen we na 7km en ruim 2 uur lopen, een lift van een bouwvakker. Hij heeft ons bij de highway afgezet. Dat scheelde weer, want het was erg warm die dag (over de 30 graden) en de tassen waren best wel heavy.

Na een paar minuten kregen we de volgende lift van een aardige mevrouw. Deze lift was gelijk naar Charters Towers, want dat was het eerst volgende stadje dat we tegen zouden komen. Het was één lange, saaie rechte weg. Hier en daar een bosbrandje gezien en ook afgebrand gras. Soms branden ze dit gras van te voren gecontroleerd af, zodat er bij een bosbrand geen vonken naar andere gebieden over kunnen springen. Soort van brandgang. Ook op de boerderij hebben ze dit gedaan.

In Charters Towers hebben we een nachtje op de camping gestaan en een gezellige middag met een ouder NL echtpaar doorgebracht dat al 30 jaar in Australië woont. De volgende dag rond half 11 werden we door Michael en Michelle opgepikt. Het was ongeveer een uurtje rijden naar de Farm, waarvan 16km dirt road. Bij aankomst werden we voorgesteld aan de rest van het gezin: Thomas 9, Connor 7, Sophia 5, Hugh bijna 2. Daarnaast werkt Loretta op de farm als teacher/nanny van de kinderen en waren er nog drie mannen, Colin, Billy en Gavin. Zij zijn bezig om een bijgebouw voor de toeristen en werknemers te bouwen. En als laatste heb je Grandfather John en Grandmother Ronda die in een ander huis op het land wonen en helpen om de boerderij te runnen. Het land is nu al 99 jaar in de familie!

Deze zondag waren we nog vrij. We hadden tijd om ons te installeren en op verkenning te gaan. We hebben een eigen kamer in een huisje ong. 100m verderop. De middag begon al heel erg leuk. We zijn met de opa, kids + neven en nichtje en wij, in een soort golfkarretje (maar dan voor de bush) een paar km dwars door de bush gereden om een biggetje terug gaan brengen dat de kinderen eerder op de dag gevangen hadden. Super leuk. De kinderen door de bush rennen achter de kleine biggetjes aan en ze proberen te vangen (wat nog lukte ook). Tijdens dit tochtje ook nog emoe’s met jongen gezien en veel prachtige tropische vogels. Geweldig!

Maandag begon voor ons de werkweek. Om 6.00 ontbijt en nog voor zevenen waren wij al aan het werk. Tom ging keukenkastjes schoonmaken in het nieuwe gebouw en ik ging helpen met koekjes bakken :-) Ik heb er ong. 200 gebakken die ochtend. De koekjes zijn voor de schoolkinderen die volgende week een dagje op de boerderij langskomen. Zo hebben Michael en Michelle ook regelmatig scholieren uit Amerika. De mislukte koekjes (helaas niet zo veel), mochten we zelf opeten bij de smoko (morning / afternoon tea). Heerlijk. De recepten heb ik ook meteen opgeschreven:-).
Na smoko hebben we samen met Michael zaad over het land uitgespreid. Ik reed in de auto en Tom en Michael spreidden het zaad uit vanuit de trailer. Na de lunch hebben we wat met de kinderen gespeeld en opgepast op Hugh. De oudste twee kinderen krijgen thuis les van hun moeder en van Loretta en hebben telefonisch contact met een docent, omdat de school te ver weg is. Eens in de week gaan ze naar Charters Towers voor zwemles (zelfs Hugh) en soms hebben ze een landelijke test. Na het avondeten, wat overigens heerlijk wat met ijs als toetje, zijn we op tijd ons bed ingedoken want ook de volgende dag moesten we om 6.00 weer present zijn!

De dinsdag begon voor ons met opruimen rondom het huis. Er kwam bezoek over uit Denemarken, schoonvader en schoonmoeder, die over waren om hun kleinkind te bewonderen en bezoekje aan de farm brachten. Ik heb de vloer gedweild (een flink grote vloer) en Tom heeft onkruid rondom het huis verwijderd. Het grappige aan dit huis is dat het vooral voor de zomer en warme maanden gebouwd is. Alleen de keuken en werkkamer kun je helemaal afsluiten, de rest is wel overdekt maar heeft geen muren. Toch kan het hier in de winter rond het vriespunt worden....

Samen met het bezoek hebben Tom en ik ook wat uitleg over het huis en de farm gekregen van opa. Onder andere dat je met twee ijzeren stokjes water (of goud, zilver, diamant) kunt vinden. Op deze manier hebben veel boerderijen in australië water vlakbij hun huis gevonden en een leiding aangelegd. Hierna nog met de buggy en een auto over het land gereden.

Na smoko hebben we puin geruimd bij de werkplaats van de schilder en bouwers en onder andere ook huisvuil naar het stortplaats gebracht. Er ligt daar al vier generaties aan huishoudapparatuur. Je zou bijna een museum kunnen beginnen. Papier e.d. verbranden ze in grote olievaten.
Na de lunch nog een paar koekjes gebakken en hierna lekker vrij. Zoals jullie al op het videofilmpje gezien hebben, heb ik van Tom mijn 1e motorrijles gehad:-). En dit ging nog goed ook. Ondertussen ook al een tweede les gehad waarbij we lekker over de weg van het landgoed kunnen rijden zonder een ziel tegen te komen.

Woensdag begonnen we iets later, 7.00 ontbijt. Zowaar uitslapen;-) Had niet gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen... Toch is het niet verkeerd om hier op tijd naar je bed te gaan en met het licht weer op te staan. Tv kijken doen we op reis niet, behalve rugby en af en toe een film. Je hebt dan veel aan je dag omdat het hier ook weer vroeg donker wordt (dat blijft wennen).
Na het ontbijt heb ik ipv één, twee kalven gevoed. Michael was de dag ervoor naar de stad geweest met een stier en heeft van zijn broer een kalfje overgenomen dat bij hun thuis stond (als huisdier voor de kinderen) maar er niet echt een geschikte plek voor hem hadden. Het is een ander soort koe dan dat ze hier hebben, meer de soort die wij thuis ook hebben. De koeien en stieren op de farm hebben veelal een rare bult op hun nek en zijn veel kleiner en slanker als ze geboren worden. Thunder is de naam van het kalf. Het andere kalfje hebben we Double Dutch, of te wel Dutchie genoemd. Ze zijn nu echt maatjes aan het worden.
Ondertussen was Tom druk bezig om een hogedrukspuit machine te repareren zodat de schilder weer verder aan het werk kon. De reparatie was gelukt maar de druk was niet hoog genoeg dus waarschijnlijk wordt er een nieuwe gekocht.

Terwijl Tom nog bezig was met de reparatie, hebben Michael en ik met een vrachtwagen voedsel uit een opslag gehaald (25 ton inhoud). Dit plakkerige mengsel bevat veel suiker en smaakt naar salmiak. Vervolgens hebben Tom en ik 39 zakken droogvoer er doorheen gegooid en het nog een uur laten mengen. Was wel gaaf om bovenop de vrachtwagen te staan en het spul erin te gooien. Terwijl de vrachtwagen bezig was om het goed te mengen hebben wij bladeren uit de tuin gehaald. Nog nooit zoveel bladeren in een tuin gezien maar het ziet er nu wel weer een stuk beter uit.
Met Michael hebben we het voer over de troggen in de verschillende weilanden verdeeld. De koeien kwamen er meteen op af. Met dit eten komen ze ongeveer een half kilo per dag aan! 's Middags lekker vrij. Niet veel kunnen doen want er brak een flinke regenbui los. Voor de farm wel goed want zij willen juist dat het gaat regenen zodat het gras gaat groeien en de grond weer lekker vruchtbaar wordt. Er hangt ook al sinds dinsdag een bewolkte, grauwe lucht en de zon hebben we sinds maandag niet echt meer gezien. Niet erg hoor want de temperatuur is lekker omlaag gegaan zodat het aangenaam is om te werken.

Donderdag en vrijdag heb ik voornamelijk op de twee jongste kinderen opgepast en Michelle in huis geholpen met wat koken en schoonmaken en natuurlijk de kalfen gevoed. Dat is een beetje mijn vaste taak geworden. Dit vind ik wel gaaf. Twee keer per dag krijgen ze melk. Het grote kalf, Thunder, drinkt 4 liter melk per keer en de kleine, Dutchie, drinkt nu ook al 3 liter.
Tom heeft opa geholpen met meer zaad uit te strooien over het land en heeft de schilder geholpen met het schoonspuiten/schuren van het bijgebouw.

Vrijdagmiddag hebben Tom en ik twee appeltaarten voor de familie Lyons gemaakt en deze ’s avonds na het eten als dessert geserveerd met een bolletje ijs en slagroom. Dit viel goed in de smaak en zaterdagochtend is de rest van den appeltaart meester gemaakt!

Vrijdagmiddag en zaterdagochtend hebben we echt ‘cattle work’ mogen doen. Dit was wel heel erg leuk en leerzaam. Je komt toch voornamelijk om mee te mogen helpen met het cattle work zoals bijvoorbeeld veedrijven. Vrijdagmiddag rond 4 uur zijn we met z’n vieren (Michael, John, Tom en ik) een groep koeien en stieren op gaan halen uit een weide verderop en hebben we ze naar een weide vlakbij het huis gedreven. Michael en Tom met de crossmotor, John met de buggy en ik op de 4WD. Ik heb nu op en in ongeveer alle beschikbare vehicles kunnen rijden hier :-). Het was echt super vet om te doen, we voelden ons echt een beetje een stoere cowboy en cowgirl ;-).

Zaterdagochtend ging dat nog even verder want het vee dat we opgehaald hadden moest gescheiden worden in wel- en niet verkopen. Dit werd onder meer bepaald door ze te wegen. Zoals je vast wel eens in de film gezien hebt, moeten ze door een nauwe gang van hekken lopen waar ze één voor één op de weegschaal moeten. Dit was nog wel een klus want eerst moet een groepje uit de weide via een hek naar een ander klein stukje gedreven worden (sommige koeien zijn best vel en tegendraads) en vervolgens in de nauwe gang wat ze ook niet zo leuk vonden. Eén keer was er een koe die de twee koeien voor hem nog meer vooruit duwde (terwijl ze niet verder konden) zodat het eindigde in een opeenstapeling van drie koeien/stieren. Haal die dan maar weer uit elkaar....Geen zorgen, dit is gelukt, alleen moesten ze opnieuw door de weide en de gang naar de weegschaal lopen en dat vonden ze niet al te leuk.

Tussen het vee dat verkocht gaat worden, zitten ook zwangeren. Zij zullen het kalf in het droge seizoen verwachten en dat is voor de koeien en kalfen op dit land niet zo goed. Te weinig voedsel in de grond. Zij worden verkocht aan een farm die wel voldoende voedsel in de grond heeft. Het vee dat nu nog niet verkocht werd omdat het nog te licht was (rond de 470 kg), kregen alvorens ze naar een andere weide gebracht werden, een injectie dat een bepaalde stof aanmaak zodat ze niet op andermans botten gaan kauwen. Om het vee te markeren die de injectie gehad heeft, moest Tom een stukje haar van de staart afsnijden. Als verpleegkundige, mocht ik ook een injectie geven....Nou dat is nog niet zo makkelijk. De huid is vrij stug en je moet de naald (die niet eens zo groot is) er behoorlijk hard induwen en stil staan deden ze ook niet echt. Ik heb er eentje gedaan en de rest aan Michael overgelaten.
Tom en John ging na de lunch nog het laatste restje zaad uitstrooien en ik heb nog even de auto gewassen.

Het hele gezin was ’s avonds naar een verlovingsfeest, bij één van de buren. De dichtsbijzijnde buur is hier 16 km vandaan. Dat is wel anders als in NL! Ze hebben hier ook de Flying Doctor Service omdat ze meer dan een uur rijden van het ziekenhuis wonen en ook een medicijnkast met antibiotica, oogzalf, adrenaline, morfine, etc...Alles wat belangrijk is als hulp niet gelijk kan komen door bijv. overstromingen in de regentijd.
Die avond hadden we het rijk voor onszelf. Ook wel eens lekker want het is er geen minuut stil. Ik heb wel bewondering voor Michelle die het hele huishouden draait, lerares voor de kinderen is, scholieren ontvangt en voor ze kookt...en vier jonge kinderen om zich heen heeft waarvan de jongste een hoop aandacht vraagt.
Diezelfde middag hebben Tom en ik nog een stukje met de motoren over het landgoed gereden en van de omgeving en de dieren genoten. Hierbij kwamen we wél een auto tegen die we niet helemaal verwacht hadden. Ik reed natuurlijk als nederlander aan de rechter kant en dan moet je in ene manoevreren naar de andere kant van de weg, die uit stenen en gravel bestaat, mét een motor die je nog maar net onder controle hebt....Het resultaat was een beetje haperend terugschakelen en een beetje wankel naar de andere, juiste weghelft...Pheeww, goed afgelopen ;-). Deze gebeurtenis ging gelijk de ronde op het verlovingsfeest en moest ik de volgende dag nog eens terug horen van de kinderen!
Om je een idee te geven: het landgoed van de Lyons familie is 20 km lang en 15 km breed (67.000 acres). En dat is nog klein in verhouding met andere boerderijen.

Zondag was het ontbijt om 8.00. Tot de lunch is eigenlijk iedereen van het gezin (opa en oma ook) en wij, bezig geweest met schoonmaken en opruimen rondom het huis om alles klaar te hebben voor de scholieren die donderdag komen. De backpack hebben we weer ingepakt en de laatste bus naar Cairns is geboekt.

Maandagochtend hebben we afscheid genomen van de Lyons family en Wambiana Station. Het was tijd om weer verder te trekken. Om 10.00 kregen we een lift aangeboden die ons naar Townsville gebracht heeft en ons nog meegenomen heeft naar een uitzichtpunt over de stad: Castle Hill. Kwam net een paar feet te kort om een berg te zijn :-). Ipv om 00.30 konden we een bus eerder nemen, om 14.20, dat scheelde weer wat uurtjes wachten.
We zullen de familie en de farm wel gaan missen. We hebben echt een ontzettend leuke en leerzame tijd achter de rug en een hele aardige familie leren kennen. Het is echt een hecht gezin en we werden er zonder meer in opgenomen, ook al zijn we er maar een week geweest. Toevallig gaat het gezin met kerst vier weken naar Hawaï waar familie van hun woont. Zij zitten er ook nog als wij er heen gaan dus wie weet treffen we elkaar daar misschien...

We hopen dat jullie net zo van dit verhaal genoten hebben tijdens het lezen, als wij op de farm hebben gedaan.

Cheers.
Tom en Anneke
Adventure: Journey around the world
Location, country: Cairns,  Australia
Visited: 2891 times
Last edited on: 2011-10-29 23:33:40
Created: 2011-10-29 23:28:11