Printable versionThe end.
2012-06-18

We hadden expres ver van te voren onze reis naar bonaire veilig gepland. We hadden bij de betrouwbaarste en duurste maatschappij een taxie geboekt (en betaald) naar Maicao (grens stadje naar Venezuela) en daar zouden we overstappen op taxie naar vliegveld van Maracibo Venezuela. Die nacht echter…ging het weer volledig loos…het regende niet normaal hard en lang…met donder en windstoten dat we er niet van sliepen. Om 4 uur die morgen zouden we opgehaald worden…maar je voelt hem wel aankomen…ze zijn nooit gekomen. We hebben een uur gewacht. Toen ben ik op zoek gegaan naar de vrouw die het voor ons geregeld had, ik heb aangebeld bij het huis naast het reisbureautje, een oude vrouw uit haar bed :-S maar die wist wel waar de andere vrouw woonde. Ik het hele dorp doorgerent, in het donker, in de stromende regen, op zoek naar dat huis…niet gevonden…vet kut! Ons vliegtuig zou smiddag om 4 uur gaan en de reis zou 8 uur duren…TIJD! We verloren kostbare tijd!

Wij op zoek naar een taxie, was er maar 1 (en er stonden daar meer mensen met het zelfde probleem) maar ik sprong er natuurlijk bovenop..onze taxie! Die heeft ons voor een belachelijk bedrag naar een bus gebracht maar we konden niet anders. Die bus was boven verwachting relaxed en reed lekker door. In Maicao aangekomen hulp gekregen van man uit de bus die ook naar Maracibo moest. Die bracht ons naar een niet normaal brakke taxie maar de collectivo’s die langs kwamen waren er nog velen malen slechter aan toe. Denk aan volledig uit elkaar gevallen 4x4 waar je niets meer van ziet omdat ze helemaal volgepakt zitten met families + huisdieren :-S doe ons die brakke taxie maar. Het was zo rond de 40 graden, ik was helemaal uitgeput van het regelen en de stress, ik kon het spaans niet meer volgen dus moest maar gokken of het goed was of niet. Rick moest herhaaldelijk geld afgeven, al kon ik hem niet precies uitleggen waarvoor…kortom, het was ‘gezellig’. In die staat moesten we nog de grens over…

Wij eruit om bij immigratie ons stempeltje te halen. Een dikke rij brakke Amerikaanse sleeën voor de grensovergang. Elke auto werd volledig uitgepakt door 10 zwaar gewapende militairen…MAAR WIJ MOETEN ONS VLIEGTUIG HALEN!!! Gelukkig hadden we 4 uur speling ingecalculeerd met het oorspronkelijke vertrek van 4 uur, maar inmiddels waren we bijna alle speling kwijt. KUT! Zaten we, op het stoepje te kijken hoe het mogelijk was dat er zo veel mensen in 1 auto paste, of wat mensen wel niet allemaal mee sleepte de gens over en hoe het mogelijk was dat die autos nog reden…volledig scheef, deuren die er los half open bij hingen, mensen staand op bumpers die half los hingen…niet te geloven. Ik natuurlijk foto’s maken, maar ik werd meteen bij mijn lurven gegrepen door 1 van die militaire en moest de foto’s direct wissen…ik was nog blij…hij greep al naar mijn fototoestel…ja doei! Echt niet! Die krijg je van ze lang zal ze leven nooit niet! Hier gewist..kijk weg!

Na een uur zaten we eindelijk in de auto. Hoe lang nog? 2 uur…dat was ook precies de tijd die we nog hadden…maar we reden Venezuela in…gaten in de weg! Levens gevaarlijk! Niet gelogen, om de 200 meter militaire controle, kanon ene kant op gericht kannon andere kant op gericht…ik heb maar geen foto’s meer gemaakt…elke keer moesten we stoppen en ons paspoort laten zien. Steeds moesten de gringo’s (wij dus) vertellen waar ze vandaan kwamen en waar ze heen gingen…niet normaal. Toen we in Maracaibo kwamen en de andere 2 mensen die bij ons in de taxie zaten hadden afgezet, taxichauffeur nog extra moeten betalen om naar het vliegveld gebracht te worden. Maar daar kwamen we…puffend en heigend aan…OP TIJD!!! GERED!!! TE BLIJ!!! Nog 1 laatste dingetje…douane…

Tas hier neer leggen en uitpakken! Onze tassen werden binnenste buiten gekeerd :-S vuile waszak werd omgekeerd op tafel.. al mijn kado’s werden uitgepakt…wat is dit? Waar komt het vandaan? Kijken…tegen zijn collega…he moet je dit eens zien…die pakt het aan en geeft het weer aan een ander… Op een gegeven moment hadden zij mijn kwartse bol gevonden…ooohhhoo kijk deze…Harry potter…ze gingen er nog net niet mee gooien…ik was tegen die tijd al witheet…we stonden daar als enige buitenlanders op dat vliegveld, ik was gesloopt…ik was er helemaal klaar mee!…iedereen had zich om ons heen verzameld en vonden het maar al te vermakelijk te zien hoe de gringo’s gepest werden. Ik was al boos geworden op mijn uitpakker omdat hij mijn breekbare spullen tegen de tafel knalde. Toen hadden ze mijn zand gevonden…zat in colaflesje en was zwart goud kleurig. Wat is dit? Zand…hij ruiken…de baas stond er alla minuut naast…waar is het vandaan? Hoe kom je eraan? Voor ik het wist was hij ermee weg…ik; nee! Kom terug! Niet mijn zand! Kijk..ik heb foto’s! stond de baas daar met 3 andere om mijn zand heen…ruiken…voelen…proeven…ik met mijn foto’s naar hem toe…hele proces hoe ik het uit het water had gehaald laten zien…ik mocht het houden…PPFfff…inchecken…mocht rick zijn gitaar niet meer…kom op nou zeg?! Naar andere balie, daar gitaar weer bekeken, oke hij mag mee…mogen we nu aub naar het vliegtuig? Kom dat vliegtuig binnen, zegt de stewardess; hallo, jullie mogen daar voorin plaats nemen…ik; gracias… en denk (zo moe was ik dus) ah, zij spreekt echt goed spaans, ik versta gewoon precies wat ze zegt :-)…wacht is even…nederlands?! Oja! We vliegen naar Aruba! Schatje! Ik ben spaans af…vanaf nu weer in het Nederlands…na die dag…ik was er blij mee!

Een zeer kalmerend vluchtje naar Aruba (we hadden het gehaald!), vlotte overstap naar bonaire, 8 uur aan. Ik denk, haal onze auto wel vast als rick tassen haalt, hoeven we niet in de rij. Loop naar buiten…kijk eens om me heen…heerlijk Bonaire…hier heb ik naar uitgekeken…word ik ineens bij mijn schouders gegrepen…half daas kijk ik om me heen, nog missend wie er voor me staat…nog een keer kijken…marjolein! Wat super leuk! Wat een verrassing!!! Was ons op komen halen :-) super lief! Heeft ons naar ons resort gebracht, wij hadden geen idee waar het was. Door onze misgelopen planning hadden we niet meer de tijd gehad de gegevens van het appartement uit te printen. Dankzij wat belletjes van marjolein hadden we het appartement uur later gevonden. Vrouw van de sleutel iet wat geïrriteerd, waar we bleven, we zouden haar nummer toch hebben? Nope…backpackers…sorry…liep allemaal wat anders dan gepland…maar het maakte allemaal niet meer uit…we waren er!

In bed geploft en dat was het begin van onze geweldig heerlijke 10 dagen bonaire! Oh mensen…oh mensen…bonaire! Dat is het wel echt hoor…mooie strandjes, verlaten ruige kustsproken, mangroves, grotten, glashelder blauw water vol met de mooiste vissen, heerlijk eten, de meest romantische plekjes, gesnorkeld in de grotten en tussen grote gekleurde vissen, gedoken door een wrak van 78 m, voor het eerst gewindsurft, gekayakt, rond gecrossed in onze 4x4, gechilled bij het zwembad en veel gezelligheid met marjolein en robert…I’M IN LOVE…IK WIL TERUG!!! We hebben genoten to the max! hadden we ook wel verdient na onze avontuurlijke en mooie maar toch ook wel zware reis. Vreselijk toen we naar huis moesten…hadden daar echt nog wel 2 weken langer kunnen blijven…en misschien nog wel langer…maar eens komt het moment van naar huis gaan…

En na een hele snelle en voorspoedige filmpjes kijk vlucht terug, samen THUIS gekomen in nu ONS huisje :-)

Reizen heeft zo zijn ups en downs...maar dat hoort erbij...en al met al...het was weer een geweldig avontuur! DANKBAAR & HAPPY!!!!

The end.

Adventure: Reis 2: Zuid America
Location, country: amsterdam ,  Netherlands
Visited: 1248 times
Last edited on: 2012-06-18 12:49:20
Created: 2012-06-18 12:49:20

Comments

Spud wrote on May 1st, 2016 at 20:14:56 (UTC) :
I am forever indebted to you for this inonamrtiof.
Allen wrote on December 26th, 2014 at 16:28:26 (UTC) :
the original post: Firefox SEO Add-ons – 10 Best | SEO Works – The Blog Tagged as: firofex, rights, seo, works No Comments Comments (0) Trackbacks (0) ( subscribe to