Printable versionNorth to South
2011-11-30

Click to enlarge
... en dus waren we al vroeg in de morgen gearriveerd in Rotorua. Rotorua wordt ook wel “The Smelly Place” genoemd vanwege de sterke zwavel geuren die worden veroorzaakt door de termische activiteit vlak onder het oppervlakte van de aarde. Op diverse plaatsen in de stad, zelfs bij mensen in hun achtertuin en soms uit de putdeksels, kan men witte pluimen stoom zien opsteigen. Een voor ons Nederlanders een vreemd maar interessant verschijnsel.

We zijn langs een termisch actief gebied gelopen naar het centrum van Rotorua waar we incheckte in het Hostel. Daarna zijn we een rondje door de stad wezen lopen en hebben de borrelende modderpoelen en kokende waterpoelen in het park van dichtbij bewonderd. Het is een heerlijk gevoel om de warme damp langs je gezicht te voelen waaien, hoewel Anneke de geuren niet zo kon waarderen. Die zat liever lekker met haar blote voetjes in een warme waterbron tussen de mooie rode Puhatekwa bloemen, welke nog maar net in bloei beginnen te komen.

Omdat Anneke nog een verwen dagje te goed had, voor haar verjaardag, heb ik bij de Polenesian Spa een “Termal mud body wrap” voor haar geregeld. Ze heeft hier enorm van genoten terwijl ik in het café een filmpje heb gekeken op mijn laptop.

Alvorens we begonnen met liften om Rotorua achter ons te laten, hebben we eerst een uurtje gelopen om de stad uit en op de goede weg te komen. Al snel hadden we een lift tot voorbij Taupo van een man van wiens vrouw is opgegroeid in Alkmaar! Hij gaf ons zijn nummer zodat we, indien we weer in de buurt komen, contact met hem kunnen opnemen om te blijven eten en logeren.

Een Franse backpacker met een busje gaf ons een lift tot in Turangi, waar we onze opties en de weer voorspelling hebben bekeken om de “Tongariro Crossing” te gaan wandelen. Het was een prachtige dag, maar helaas zouden de komende dagen slecht weer brengen dus namen we afscheid van onze Franse chauffeur en probeerde verder te liften richting Wellington. Dit verliep ook weer erg vlot. Een dame uit Hamilton was zo vriendelijk om ons helemaal mee te nemen naar Otaki Beach aan de Kapiti Coast en een 3 uur durende rit. Onderweg enkele malen gestopt voor foto’s. In het plaatsje Bulls hebben we haar getrakteerd op een coffee.

In Otaki Beach was het een oudere dame, welke onderweg was naar de bowling club, die ons 10 minuten verder naar een treinstation heeft gebracht. Het werd al schemerig dus de laatste 40km hebben we per bus (ter vervanging van de trein) afgelegd.

Wellington verwelkomde ons zoals typisch Wellington is, winderig. “Windy Wellington” is ook wel de bijnaam van de hoofdstad van New Zealand. Helaas had het eerste hostel geen plek meer dus moesten we een paar straten doorlopen naar het Nomads Hostel, midden in de stad.

“Te Papa” is hèt museum wat je niet mag missen als je Wellington bezoekt. We hebben ons hier een halve dag vermaakt met bergen informatie over het ontstaan, de geschiedenis, geologische ligging en flora en founa van New Zealand. Diverse exposities zijn bij elkaar gebracht in dit moderne earthquake-proof gebouw. Voornamelijk de Maori expositie over hun cultuur en levenswijze was zeer interessant. Die middag heeft Anneke getrakteerd op lunch in Cuba Mall, een gezellig multi-culti winkel straatje.

Met een klein vliegtuigje hebben we de oversteek naar het zuider-eiland gemaakt. De ferry duurt drie uur en kost zo’n $65, terwijl je ook al voor $80 in één uurtje met een scenic flight aan de overkant kan zijn. We vlogen direct naar Nelson over de Marlborough Sounds. Prachtige fjorden met talloze eilanden en uitgestrekte bossen. Er waren een paar kleine wolken aanwezig waar we onder en overheen zijn gevlogen. Het was bijna of ik zelf vloog. Het vliegtuigje had maar twaalf stoelen en wij zaten direct achter de piloot waardoor ik alle instrumenten goed in de gaten kon houden ;-) .

Anneke had al twee dagen een zere voet dus we namen een shuttle bus naar de dichtsbijzijnde camping waar we de rest van de dag hebben zitten te bedenken waar en wat we wilden gaan doen. We besloten de Abel Tasman track gedeeltelijk te gaan lopen, maar alles wat we probeerde te regelen en boeken lukte niet vanwege creditcard problemen en gesloten offices. We hebben nog diverse mensen gevraagd of we de volgende dag met hen zouden kunnen meerijden richting het Abel Tasman National Park, maar helaas. Op goed geluk zijn we de volgende ochtend op tijd gaan liften en alsof het zo was voorbestemd of niet, we kregen een lift van een Duitse backpacker helemaal naar het begin van de Abel Tasman wandelroute in Marahau.

Met een bootje zijn we door de subtropische wateren van het Abel Tasman National Park gevaren. Op diverse stranden werd er gestopt om mensen uit- en in te laten stappen. Onze stop was bij Bark Bay, Medlands Beach waar onze 2-daagse wandeling terug naar Marahau begon. Gelukkig ging het goed met Anneke haar voet en het wandelen met volledige bepakking ging ook zonder morren. Het pad kronkelden door de met mos begroeide oerbossen, langs kraakheldere beekjes en prachtige ongerepte stranden met turqoise lagunes.

Langs zo’n prachtig strand lag ook onze kampeer plek voor de nacht. Deze plek deelde met een half dozijn andere levensgenieters. Vogels lijken hier nog nieuwsgierig te zijn en niet zoals in Europa achterdochtig en bang. Ze komen dus gerust bij je aan tafel zitten om te zien of je nog iets hebt om te delen. De miljoenen fonkelende sterren waren die avond zo helder dat ze de baai deden doen oplichten ... onbeschrijfelijk.

Check-out-time was er niet bij de volgende ochtend dus we sliepen lekker uit. De 12km naar het begin, ons eindpunt, verliepen goed. De tas voelde soms wat zwaar, maar met elke korte pauze, werd deze weer lichter. Een musli- of fruitreep, stukje fruit of gewoon een slok water waren iedere keer weer een opleving als we er doorheen zaten. Aan het einde van de track bleek dat we nog een 1,5km naar het verzamelpunt voor de bus, terug naar Motueka, moesten lopen. Anneke zag hier erg tegenop maar wist zich te verzetten en nog geen half uur later zaten we voldaan in het zonnetje met een lekker chocolade ijsje in onze mond.

In Motueka werden we bij een erg leuk en huiselijk hostel afgezet. Uiteraard eerst lekker opgeknapt en daarna naar de supermarkt voor eten. Onderweg echter, werden we afgeleid door een Ierse pub en voordat we het doorhadden zaten we aan een overheerlijke koude pint Tui en smulden we van een grote bowl met patato wedges. Supermarkten zijn hier tot laat open (soms 24 uur per dag) dus de boodschappen konden wel even wachten.

Hmmm ... pannekoeken. Daar had ik al een paar dagen trek in en nu was mijn kans. Op tijd opgestaan om bij de supermarkt de benodigdheden te halen. Ik kon het niet laten om een pak cakemix mee te namen voor een ogenschijnlijk lekkere vanilla cake voor later op de dag. Anneke verrast met een luxe backpackers ontbijt terwijl de cake aan het rijzen was in de oven. Er kwamen diverse complimenten van mede-keuken-gebruikers dat de cake er zo lekker uitzag. En dat alleen maar door de aanwijzingen op de verpakking te volgen :-) .

De cake was tijdens het liften niet zo’n succes. Hij kon natuurlijk niet in de backpack gepropt worden en de iceing bleef overal aan de zak plakken. We hebben geprobeerd duidelijk te maken aan de voorbij rijdende auto’s dat we een cake hadden om te delen, maar of dit goed overkwam blijft een misterie.

We wilden langs de westkust liften richting de gletsjers maar toen we een lift van Les en Adriana kregen, besloten we met hen mee door de Lewis Pass naar Christchurch te gaan, aan de oostkust :-) . We zijn blij dat we dit hebben gedaan want de volgende dag waren er overstroming langs de westkust. Daarnaast waren Les en Adriana zo vriendelijk om ons uit te nodigen voor een BBQ en konden we blijven logeren. We hebben die avond dus heerlijk gesmuld van een grote maaltijd met een paar koude biertjes en goed gezeldschap. De volgende morgen bracht Les ons zelfs tot voorbij Christchurch waar we onze weg makkelijk zouden kunnen vervolgen. Maar voordat we daar heen gingen liet hij ons eerst nog zijn bedrijf zien en de diverse rally auto’s waarmee hij en zijn zoon racen.

Weer eenmaal op de weg met de duim omhoog in de richting van Queenstown, hadden we voor het eerst regen tijdens het liften. Gelukkig was het een Pools echtpaar wat stopte na 20 minuten waarmee we helemaal naar Lake Tekapo zijn gereden. Onderweg bij een bakkerij gestopt voor een coffee en een pie met Nick. Nick, een Schagenees welke ik een paar jaar eerder heb leren kennen in Nelson, reisde toevallig in tegengestelde richting dus het was een kort maar erg leuk weerzien.

In Lake Tekapo waren we de laatste die een bed in het hostel hadden kunnen regelen, dat was mazzel want een uurtje later werden we overvallen door een sneeuwbui. En dat terwijl het hier begin van de zomer is :-S . Dit resulteerde de volgende dag wel in een zeer mooi landschap. Anneke heeft een paardrij tocht gemaakt en ik ben de berg van St John opgelopen.

Een drietal backpackers welke we in het hostel hadden leren kennen stopte voor ons toen we weer stonden te liften. Hoewel ze een normale auto hadden en zelf met drie personen, drie backpacks en diverse zakken met voedsel en bier in de auto zaten ... probeerde we toch om daar nog twee personen en twee backpacks aan toe te voegen. En ... het paste ... tenminste ...
We reden met hen mee naar Queenstown waar we in het zelfde hostel een bed regelden. Die avond met z’n alle een drankje gedaan en pizzas gegeten.

Het hostel had helaas geen bedden meer beschikbaar voor meerdere dagen dus we zijn toen naar een ander hostel verhuist waar we nog twee nachten zijn verbleven. Het was wel even fijn om een aantal dagen op één plaats te verblijven en niet elke dag opnieuw je spullen en tas te moeten inpakken. Zo zijn we omhoog gelopen bij de Skyline Gondola en hebben we de Luge gedaan. Een soort van skelterbaan met ongemoteriseerde karretjes. We hebben een middagje MTB’s gehuurd en een rondje naar Kelvin Heights gedaan. Ook was ik Anneke nog een avondje bios verschuldigd vanwege haar verwen dagje (verjaardag). Dus ze was helemaal blij toen ze eindelijk de nieuwste Twilight film kon zien. De avond afgesloten met een paar biertjes en geswing in de lokale clubs “The World Bar” en “Buffalos”.

Ons volgende plan: “The Kepler” track wandelen en “Milford Sound” bezoeken. Voordat we echter op weg gingen naar Te Anau, van waaruit we beide konden verwezenlijken, zijn we nog met de bus (daypass $17) naar Arrowtown gereden. Arrowtown is een klein oud dorpje waar vroeger veel goud werd gevonden. Tegenwoordig is het een gezellig pitoresk plaatsje waar je als toerist ook je geluk kan beproeven door met een goudpan naar goud te zoeken in de rivier. Ook zijn hier diverse scenes voor Lord Of The Rings opgenomen. Na Arrowtown en onze tassen te hebben opgehaald in Queenstown, stonden we voor de zoveelste keer langs de weg, te bedelen om een lift, dit keer naar Te Anau. Tijdens de eerste lift naar Kingston, kwamen we erachter dat Anneke haar nagellak kapot was. De hele auto rook naar de chemisch geur van nagellak maar gelukkig was er niets gelekt op de bekleding.

Toen we na 30 minuten in Kingston nog steeds geen lift hadden kwam plotseling de man van de vorige lift weer terug ... wat bleek ... Anneke had haar jas in zijn auto laten liggen! Het duurde daarna niet lang of we hadden alweer een lift helemaal naar Te Anua, waar we gereserveerd hadden voor de komende nacht. Dit op aanrade van de informatie centrum in Queenstown, omdat de nieuwe film “The Hobbit” in de omgeving wordt opgenomen en veel accommodaties vol zijn.

Zaterdag 26 november zijn we op tijd opgestaan om bij de DOC te informeren hoe de weersvoorspelling voor de komende dagen is. We wilden namelijk één van de 12 great walks gaan doen. In eerste instantie zou dit de Routeburn zijn maar we hoorden dat een deel van de route afgesloten was in verband met lawinegevaar en dat je met een helicopter een stukje moest. Op zich ook niet erg maar daar betaal je dan weer 80dollar voor en bovendien is het afgesloten stuk het mooiste van de route. Toen besloten om de Kepler Track te gaan doen. Een vierdaagse tocht van 60km. Anneke ging akkoord míts ze een deel van haar bagage in het hostel kon achterlaten en zo niet met 20kg hoefde te lopen. Dit was geen probleem omdat de Kepler Track een rondje is en je weer op hetzelfde punt uitkomt.

Om half 10 de 2km naar de start van de track afgelegd. Het shuttlebusje hadden we net gemist doordat we op de verkeerde plek aan het wachten waren. Was even balen maarja...je doet er niet veel aan. Om half 11 begonnen we dan echt. Het eerste stuk was over redelijk vlak terrein maar na 1,5 uur moesten we toch echt omhoog. Het zou nog 3,5 tot 4 uur naar de hut zijn en het ging behoorlijk pittig omhoog dus dat was soms even afzien. Gelukkig was het een prachtige dag. Toen we na ong. 2uur de hutwachter tegenkwamen, hoorden we dat het nog 10min. Lopen was naar de boomgrens en daarna nog ong. 40 min. Naar de hut! Wat was ik (anneke) blij. We dachten op zijn minst nog 1,5 uur te moeten lopen, maar dat viel dus alles mee:-).
Eenmaal boven de boomgrens had je een prachtig uitzicht over het meer en de bergen rondom en ook bij de Luxmore hut was het de hele avond, tot half 10, genieten van het uitzicht! We hebben nog heerlijk in het zonnetje kunnen zitten. De hut was nog vrij nieuw en bestond uit twee bunkrooms met allemaal bunkbedden. Ong. 50 bedden in totaal. Er waren alleen matjes en zelf moest je voor een slaapzak zorgen. Die nacht hebben we heerlijk geslapen.

De volgende dag vroeg opgestaan en om half 8 waren we al weer op pad. Ondanks dat we niet de enige waren, kon je in je eigen tempo lopen en zag je elkaar alleen in de verte of bij een aantal rustplaatsen of uitzichtpunten. Het begon met een pittige klim naar de top van Mount Luxmore. Hierna was het even een stukje dalen waarna we nog een tweede klim te gaan hadden. Het weer was prima, helder en met nog een beetje zon. Alleen de wind was af en toe wel flink aanwezig. Na ong. 3uur klimmen waren we op het hoogste punt van de toch aangekomen. Hierna was het nog 1,5 uur naar beneden tot de Lisborne Hut. Hier hebben we niet in de hut overnacht maar op de camping ernaast gestaan. Er was wel regen voorspeld, maar tot een uurtje of 7 was het droog en zonnig. Doordat er wel wat wind stond, hadden we niet al te veel last van de sandflies. Deze soort van fruitvliegjes kunnen gemeen prikken en laten ook jeukende bultjes achter. Sommigen vinden ze erger dan muggen en ze zijn in grote getalen aanwezig. Je wilt niet weten hoe ons tentje eruitzag....Die avond en nacht heeft het nog wel redelijk wat geregent en flink gewaaid maar ons tentje heeft het weer goed getrotseerd en ons niet in de steek gelaten:-).

’s Ochtends in de vroegte ons tentje, helaas nat, ingepakt. Om kwart voor 8 stonden we weer paraat. Het regende nog steeds maar regenjas en gortexbroek (Tom) aan en lopen maar. Doordat we door het bos liepen, werden we er gelukkig niet echt nat van. Rond kwart over 12 waren we bij de laatste overnachtingshut aangekomen. Wij zouden zelf op een campsite iets verderop gaan slapen maar omdat het nogsteeds regende (er was wel goed weer voorspeld later op de dag) hebben we besloten om na de lunch, toch maar verder te lopen naar Rainbow Reach. Vanaf hier kon je met een shuttlebus weer terug naar Te Anau. De meesten hebben dit gedaan. Al met al hebben we die dag 22km afgelegd tegen 13,8 en 14,6 de andere dagen! In totaal hebben we 50km afgelegd in drie dagen tijd. We zijn er trots op en we hebben ontzettend genoten (al vond Anneke al dat bos op een gegeven moment wel meer dan genoeg). Geef haar de toppen van de bergen maar!

Terug in het hostel spullen uit de opslag gehaald en alles weer in de tas gedaan. Tom heeft heerlijk voor het avondeten gezorgd: pizza en wijn, en dat ging er goed in. Dat hadden we wel verdiend!

De volgende dag ben ik (Anneke) alleen op pad geweest. Ik had een cruise naar de Milford Sound geboekt. De bekende fjorden van Nieuw Zeeland. Tom is een paar jaar geleden met een kajak al in de Milfordsound geweest en nu was het mijn beurt om dit prachtige natuurwonder te gaan bekijken. ’s Ochtends om 8.15 werd ik opgehaald met een busje en hebben we ong. 2uur met de bus gereden over de Milfordsound weg. Er gaat maar één weg ernaar toe en je moet als toerist flink wat km maken om er te komen. De bestuurder van de bus, Simon, was top! De hele weg heeft hij vanalles over het landschap verteld en is op elk mooi plekje gestopt zodat we foto’s konden maken. Ook op de terugweg heeft hij dit gedaan. De cruise door de Milfordsound was ook prachtig! Zelfs zeehonden gezien, maar wat zijn ze eigenlijk klein. Had ze wel wat groter verwacht.
Ik had ook onwijs veel mazzel met het weer. De dag ervoor had het nog aardig geregent waardoor er nu een hoop watervallen waren die je normaal niet hebt en op de dag zelf was het super mooi weer! Strak blauwe lucht en geen wolkje aan de hemel. Dat gebeurt niet altijd aangezien het hier 200 dagen per jaar regent. En geloof me...er valt hier een hele hoop regen!! Maar wij hadden geluk:-).

Bij terugkomst zat Tom al op me te wachten die zich die dag heerlijk aan een relaxdaje tegoed heeft gedaan. Hij had heerlijke koekjes gebakken waar we lekker van gesmuld hebben en natuurlijk ook gedeeld hebben met andere kamer/hostelgenoten. Ons laatste avondje in Te Anau. De volgende dag was het tijd om weer op te stappen. Op naar de Westkust voor nieuwe vergezichten en nieuwe avonturen, to be continued....
Adventure: 2011 - (Un)beaten trails
Location, country: Wanaka,  New Zealand
Visited: 1392 times
Last edited on: 2011-11-30 09:31:40
Created: 2011-11-30 09:26:47